**چشم بارونی **

***

ای دو چشمت سبزه زاران گریه ات اشک بهاران میروم غمگین و نالان اشک غم دیگر نیافشان ای سراپا مهربانی ای نگاهت آسمانی در دل نامهربانم شوق ماندن می نشانی عاشق و چشم انتظاری پاک و روشن چون بهاری هرچه گفتم باورت شد حیف از احساسی که داری چشمه ایی خشک و سیاهم خسته ایی گم کرده راهم بگذر از من چونکه دیگر زشت و سرتاپا گناهم

***

ترسم آخر در کنارم خسته وآزرده گردی با همه خوبی و پاکی در خزان پژمرده گردی میروم تا نشنوم آواز باران دو چشمت میروم چون می هراسم شعله ایی افسرده گردی ای که در خوبی و پاکی چلچراغ آسمانی قلب سردم را چه بی حاصل به سویت میکشانی قصه تلخ مرا کاش از نگاهم خوانده بودی من گنهکارم تو خوب و مهربانی

 ***

منتظر ديدار تو هستم، سهل است بگويم که گرفتار تو هستم، من در پي اين حادث

 غمخوار تو هستم، هر چند که دور از مني و من ز تو دورم، بر جان تو سوگند که

دوستدار تو هستم.

***

نمي دانم چرا ما انسان ها عادت داريم آبي وسيع آسمان را رها كنيم و جذب آبي

كوچك چشماني شويم كه عمقي ندارد با اينكه مي دانيم روزي بسته خواهد شد اما

آسمان كي بسته خواهد شد

***

 گناهم را نميدانم، تقاصم را سبکتر کن، مرا اين گونه آزردن، خدا را خوش نمي‌آيد، مرااز غم رهايم کن، جوابي ده مرا يارا که اين سان بودن و مردن، خدا را خوش نمي‌آيد

 بگو جانا گناهم چيست که اينگونه سزاوارم؟ که هر شب خون دل خوردن خدا را

خوش نمي‌آيد، دلي پر درد و آه دارم، که آن را غرور من بها دار زير پا بردن خدا را

خوش نمي‌آيد...

***

بازار سياه رفتم براي خريدن عشق ولي در ابتداي ورودم روي کاغذي خواندم در غرفه

هوس بازان عشق را به حراج گذاشته اند به قيمت نابودي پاک بازان

***

بوسه يعني وصله ي شيرين دو لب... بوسه يعني مستي از مشروب عشق... بوسه يعني

لذت دل دادگي... لذت از شب . لذت از ديوانگي... بوسه يعني حس خوبه طعم عشق...

طعم شيريني به رنگ سادگي... بوسه يعني آغازي براي ما شدن... لحظه ي با دلبري

تنها شدن... بوسه سرفصله کتاب عاشقي... بوسه رمز وارد دلها شدن... بوسه آتش مي

زند بر جسم و جان... بوسه يعني عشق من با من بمان

***

بخار قهوه می داند

که پیچیده بود دوره چشمهایت

که من فقط ٬توی چار چوب خودم قمار کرده بودم

ریتم این میز چوبی را تو بر هم زدی

و پایه های من هنوز درد می کند

باد شمال بود و اردیبهشت امسال

کف دستهایت را می خواستم

با نشانه ای از دریا

بخار قهوه می داند

که فنجان پهلو گرفت

کنار خون و نمک

که هوا طو فانی شد

و من .....

بخار قهوه می داند

حباب در می آمد از دهانم

و کف دستهای تو آبی برای نفس کشیدن نداشت

کافی ست خوابم ببرد

فردا

سوار بر اسب آرزو هایم می شوم

و از دیار خاطرات تو

سفر خواهم کرد

ولی پایه های من

هنوز درد می کند   

و راه فراری نیست از این دلتنگی

بار زندگی بر دوشم سنگین

و آوای نا امیدیم بلند

پنجره ای گشوده نیست به باغ مهتاب

اینجا تاریک تاریک است

شمع امیدم از اشک هایم خیس

و به هیچ حیله ای دیگر روشن نمی گردد

اینجا تاریک تاریک است

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر

مرا با خود ببرید

مرا که هرگز بر بامی بلند ننشسته ام

و ستاره ای از آسمان نچیده ام

مرا که به هر نقطه ی خاکی که پا نهادم

باید از دلبستگی ها دل می بریدم

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر

مرا با خود ببرید

که اینجا دیگر جای من نیست

و این قلبی که در سینه می تپد دیگر قلب من نیست

قلب مرا در شبی تاریک دزدیدند و رگ های رابطه را بریدند

به من نگویید آن که رفته باز می گردد

نه ، به من نگویید که رفتگان دیگر هرگز بر نمی گردند

آنچه بر جای می ماند خاکستریست از خاطره ای غبار آلود

و شبحی از یادی که دیگر نه مهربان است و نه خوب

از من نخواهید که آرام گیرم ، آرام

که قامت آرامشم را طوفانی خشمگین و خروشان

بر خاک فکنده ، بر خاک

و ریشه ی تحملم را از جای کنده ، از جای

به من نگویید که صبور باشم ، صبور

که کاسه ی حوصله ام از صبر خالی و جام طاقتم شکسته

نه ، از من نخواهید ، به من نگویید

که اکنون منم تنهای تنها ، رو در روی زندگی ایستاده ام

ای مسافر !

ای جدا نا شدنی

گامت را آرامتر بردار

از برم آرام تر بگذر تا به کام دل ببینمت

بگذار از اشک سرخ ٬گذر گاهت را چراغان کنم

آه ! که نمی دانی

سفرت روح مرا به دو نیم می کند

و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را

و آخرین نگاه فریبنده ات را

مسافر من !

آنگاه که می روی ٬کمی هم واپس نگر باش

با من سخن بگو .....مگذار به یکباره از پا در افتم

جدایی را لحظه به لحظه به من بیاموز

آرام تر بگذر !

وداع طوفان می آفریند

اگر فریاد رعد را در طوفان وداع نمی شنوی

باران هنگام طوفان را که می بینی

آری ! باران اشک بی طاقتم را که می نگری ؟

من چه کنم ؟!!

تو پرواز می کنی و من پایم به زمین بسته است

ای پرنده ! دست خدا به همراهت

اما نمی دانی که بی تو به جای خون

اشک در رگهایم جاری ست

از خود تهی شده ام

نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟؟؟؟؟؟؟